♪~TissRZX-SnowingDaYs~♪

Story By TissRZX

Character By TissRZX

บทนำ Black Via 

…ข้า…กลับมา…หาเจ้า…แล้ว…

...แต่…สิ่งที่…ข้านำกลับมานั้น…

…มันเป็น ‘ของ’ ของเจ้าที่สูญหาย…ไปส่วนหนึ่ง 

“กลับมาแล้ว…นางฟ้า…น้องสาวของข้า” ผมได้แต่มองหน้าน้องสาวที่ดีที่สุดของผม…ได้แต่ยิ้มอยู่นั้นแหละ…แต่ก็เป็นความเคยชินละน่ะที่ผมได้เห็นรอยยิ้มของเธออยู่ทุกวัน…ผมเคยมีความรู้สึกดีๆต่อเธอก็จริงอยู่…แต่นี่…มันมาจาก…ใจจริงของเธอ 

ตอนเช้าหลังผ่านไปได้ 2 วัน

“กลับมาก็ดีแล้วนินา…พี่แบล็คเวียร์” ร่างที่เกาะอยู่บนหัวผมยิ้มแยกเขี้ยวให้เห็น…รู้สึกรำคาญนิดหน่อย…ร่างมังกรตัวฟ้าๆ…ทีสนั้นแหละ…ไม่ได้เห็นร่างนี้นานละ…แต่ว่า…ที่น่ารำคาญไปกว่านั้น

“โห~แหะ...หายหน้าตาไปนานเลยน่ะคุณชาย~…หายไปอย่างงี้นี้น่ะ…ต้องไปที่ไหนที่ค้างคาใจอยู่แน่เลยน่ะ ฉันว่า…แต่ว่าเราไปเที่ยวซักที่ดีกว่าเนอะ…ต้อนรับฤดูหนาวซักหน่อย…และคุณชายปีศาจที่กลับมาด้วย~” เจ๊จอมซาดิสน์นี่เอง…แถมยังมาตบบ่าผมอีก…และก็…สรุปเอาเองได้ไงฟร่ะ…

“นี่เจ๊…ปากไม่ยอมหยุดอยู่กะที่เลยน่ะ…คราวก่อนก็ซ่าไปที่นึง…น่าจะให้โดนจับกินไปซะก็สิ้นเรื่อง” ไปที่นึงงั้นเหรอ…เห็นด้วยกับเจ้าโอเมก้า…เห็นสัมผัสได้เลย…ว่าพวกทีสไปคฤหาสน์หลังหนึ่ง…เป็นช่องว่างระหว่างมิติละสิ…ถึงสัมผัสของพลังเวทย์แห่งความมืดได้เลย…

“แหม่ๆๆ…เรื่องนั้นฉันไม่ยอมหยุดเด็ดขาดเลยละ…อยากให้เจ๊เค้าได้เป็นนางแบบงะ…ฮิ้วๆๆๆ~!(>[]<)”

“เรื่องนี่คงต้องให้ใครจับกินโดยไม่หวังพึ่งชีวิตเจ๊แล้วละ~…(*w*)” แหม่ทีส…พูดได้ดีเป็นกะคนอื่นได้ด้วยเหรอ

“เย้ย~!...อย่ามาขู่ฉันให้ยาก…แค่เธอฉันไม่กลัวหรอก~…แต่เป็นสามีเจ๊คนนั้นฉันคงเผ่นไปไกลก่อนที่จะเจอหน้าแล้ว!” เจ๊เองก็คงจะเตรียมเผ่นละสิ…

“คุณเมนิครับ…ถ้าคุณวิ่งหนีไปก่อนคงจะดีมากเลยละครับ” เนเวลพูดแบบหอมปากหอมคอยตามเคยละน่ะ…

“(*w*)” ทีส…ไปเขมือบได้เลย…ถ้าเป็นตอนนี้ละน่ะ

“*แดช*อย่างน้อยก็ไล่ตามมาให้ทันเซ่…ไล่จับกันอย่างงี้น่าหนุกออก~!!” เจ๊สนุกไปคนเดียวเหอะ…แต่ก็น่ะ…ยังมีคนแถวนี่สนุกไปกะเขาด้วย

“อย่าหนีน่ะเจ๊~…ที่รัก…ไล่จับเจ๊มาแช่แข็งกินกันเนอะ~^^” ทีสเองก็บินไล่ตามเจ๊ไปทั้นทีเลย…ไปสภาพในร่างมังกรเนี่ยนะ…

“ได้เลยครับเจ้าหญิง^^” เนเวลเองก็เป็นไปกะเขาด้วย…หึ…เหมาะกันจริงๆ คู่นี้(เหมาะกันตั้งนานตั้งแต่เริ่มต้นแล้ว~)

“แล้วเจ้าไม่ตามทีสไปรึไง” ผมถามไปอย่างงั้น…ในเมื่อเจ้าตัวมันชอบทีสอยู่แล้ว…ผมก็รู้ตัวดี…

“ไม่หรอก…เหอะ!...ข้าไม่เล่นกะพวกนั้นหรอก…ข้าขอตัวก็แล้วกัน” โอเมก้าสะบัดหน้าใส่ผมแล้วเดินจากไปตรงนี้…มีหึงด้วยเหรอ…ดูเข้ากับหน้าเจ้ามากเลยโอเมก้า…หึๆๆ

“อิอิ…พวกเขาสนุกกันใหญ่เลยเนอะ…ว่ามั้ยแบล็คเวียร์” ไวท์เวียร์เอ่ยยิ้มแล้วหัวเล็กน้อย…

“หึ…” ถามอย่างงั้นผมก็ไม่ได้รับรู้อะไรหรอก…ผมก็เป็นแบบนี่ประจำนั้นแหละ- -…แต่ก็เธอก็ชอบแบบที่ผมเป็นอยู่นั้นแหละ

“อิอิ…^^” แต่ว่า...แค่ตอนนี้เท่านั้น…อีกไม่นาน…

“ไวท์เวียร์”

“ค่ะ?”

“คือ…ข้า…อยากรู้ว่าเจ้าได้คุยอะไรกับหมอนั่นบ้างรึป่าว” ผมเอ่ยปากถามโดยตรงทันที…แต่ผมเห็นสีหน้าเธอดูไม่ดีเลย…แสดงว่าต้องเกิดอะไรขึ้นกับ ‘เขา’

“ก็…ไม่ได้คุยกัน……………………อีกเลย”

“.....................................” เกิดความเงียบสงัดระหว่างที่สนทนากันอยู่…ผมเองก็ไม่รู้ว่าไวท์เวียร์เจออะไรมาบ้าง…ผมไม่ได้สัมผัสพลังของไวท์ก็เพราะผมไปที่ๆหนึ่งที่ไม่สามารถสัมผัสกับที่ไวท์อยู่ได้

“คิลเลียร์………” ผมเรียกร่างที่สูงเท่าเทียบกับผม…คิลเลียร์เองก็รู้ดีสิน่ะ…เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วสยายปีกสีดำทมิฬบินจากไปตรงนี้…โดยให้ผมอยู่กับไวท์เวียร์

“พาข้า…ไปที่นั่น…อีกครั้งได้มั้ยไวท์” ผมจำเป็นต้องบอกอย่างงั้นไป…

“อ…เอ๋?...”

“ข้าอยากลองที่นั้น…อีกครั้งนะ”

“อืม…จ๊ะ”

สายลมพัดผ่านไปอย่างแผวเบา…ละอองปุยขีขาวก็ตกลงมาไม่ขาดสาย…พื้นเขียวขจีบริเวณรอบที่มีดอกไม้สีน้ำเงินอมม่วง…ทำให้นึกถึงเรื่องนั้น…ที่ผม…ไป…ที่นั่น…ผมทรุดตัวลงบนพื้นหญ้าเขียวขจีทำให้ไวท์เวียร์ตกใจนิดหน่อย…ผมบอกว่าไม่เป็นไร…ไวท์เองก็ดูเป็นห่วงผมเหมือนกัน

“…หืม?” ผมตกใจเล็กน้อย…ในอ้อมแขนของไวท์ที่ถูกกอดคออย่างอ่อนโยนนั้น…ชั่งอบอุ่นเหลือเกิน…

“ฉันอยากรู้…แบล็ค”

“หืม?...อะไร”

“นาย…ไปทำอะไร…ที่นั่นมาเหรอ” ผมชะงักกับคำพูดของไวท์เมื่อครู่ ทำให้นึกถึงตอนนั้น…มันแล่นเข้ามาในหัวผม…

“ไปทวง ‘ของ’ บางอย่าง” ไวท์เวียร์อึ้งกับคำพูดของผม…ไวท์เวียร์เองก็ไม่รู้สิน่ะ…ว่าของที่ว่านะ…มันเป็นของเธอ

“อืม…………หมอนั่นเป็นยังไงบ้างละ…ตอนที่เจอกัน…ในเมื่อข้าไม่อยู่” รู้สึกว่าไวท์เวียร์จะกอดคอเราแน่นขึ้นเล็กน้อย…อึดอัดงั้นเหรอ

“ตอนที่นายไม่อยู่น่ะ… ‘เขา’ สูญเสีย…ความทรงจำ…ไปแล้ว” ไวท์เวียร์ปรือตาเล็กน้อย…เสียความทรงจำงั้นเหรอ…เพราะอะไรกันละ…ผมเลยต้องเอามือข้างหนึ่งแตะที่แขนของเธอ(ถ้าสัมผัสมือแล้วจะกลับเข้าร่างของไวท์)เพื่อปลอบใจ

“แต่ว่าฉัน…ได้พบเขาในเวลาอันสั้นเพียงน้อยนิด…จากนั้น…ร่างของเขาก็กลายเป็นคนละคนกันไปเลย…เหมือนถูกแยกเป็นสองร่าง” แยกออกเป็นสองร่างเหรอ…คงต้องมีใครซักคนที่มีความทรงจำนั้นอยู่…แต่ผมก็คงจะเดาได้…ร่างคนเดิมอาจจะไม่มีแล้วก็ได้

“ไม่เป็นไรหรอก…ข้าเข้าใจ”

“อืม…แต่ว่าฉันมีความสุขอยู่แล้วละ…ไม่ได้คิดมากหรอก” เธอยิ้มให้กับผม…ดีแล้วเหรอไวท์…

…ความทรงจำที่ดีที่มีต่อให้คนๆนั้น...

…แต่คนๆนั้นกลับไม่มีความทรงจำ…แต่ใดๆ แม้แต่เธอ…

“ดีแล้วเหรอ…ที่เป็นแบบนั้น…ถึงจะนึกคิดถึงหมอนั่น…ก็ตาม” ประโยคที่ที่พูดเมื่อกี้นี้ทำให้ไวท์ชะงักเล็กน้อยกับคำพูดผม…เธอผละออกจากตัวผม…แล้วก้มหน้านิ่ง…ผมมองเธออย่างกังวล…เป็นอะไรอีกละ…

“แต่…ฉัน…”

“เห้อ~…” ผมถอนหายใจแล้วลุกยืนขึ้น…ทำให้ลมพัดละอองปุยสีขาวไปตามสาย…ไวท์มองมาที่ผมอย่างงุนงง…

“ข้า…มีอะไรจะมอบให้เจ้าน่ะ…ลุกขึ้นสิ” ผมเองก็ไม่อยากจะทำอย่างงี้เลย…สิ่งที่เธอนึกคิดถึง…นั้น…มันมีกำแพงสายสัมพันธ์กั้นอยู่…แต่หมอนั่นมันไม่เคยรับรู้เรื่องนี้และไม่ใส่ใจ…

“เอ๋?...อะไรหรอ…” เธอลุกขึ้นยืนข้างๆตัวผม…ผมหันมาเผชิญกับเธอตรงหน้า…และสายตาของผมก็อ่อนลงเล็ก…ก่อนผมที่จะหยิบสิ่งนี้…ขึ้นมา…มันเป็น ‘ขนนกสีขาว’

…ถึงแม้ว่าจะได้เจอ…หรือสัมผัส…รูปร่างที่เปลี่ยนไปจากเดิม…

…แต่…ก็ต้องเจ็บข้างในสิน่ะ...

.

.

.

.

เรื่องพักนั้น

.

.

.

“ขนนก…ของเจ้าที่อยู่ที่นั่น…ที่ข้าเคยอยู่…เพราะคนของที่นั่นมันชิงเอาไป ทำให้พลังของเธอไม่คงเสถียร เหมือนกับข้านั่นแหละ…ปีกของเจ้าเริ่มจะเป็นที่มนๆแล้วสิน่ะ…” ผมยื่นขนนกที่ออกสีขาวใส…แล้วมันลอยอยู่ต่อหน้าไวท์…เธอออกอาการอึ้งและเริ่มอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด…ในเมื่อได้เห็นของที่หายไปจากร่างของเธอเพียงสิ่งเท่านั้น…ผมคอยประคองเธอเข้าหาตัว…

“…งั้น……เอง…เหรอ…” เธอปรือตาอันหนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบากก่อนที่จะยกมือสองข้างของเธอโอบที่บ่าของผมเพื่อไม่ให้ตัวเองทรุดลงกับพื้น…สงสัยเธอเริ่มอ่อนกำลังลงขึ้นเรื่อยๆ…แล้ว…เธอก็อยู่ในอ้อมแขนของผม…

“เจ้าเอง…ก็คง… ไม่อยาจะลืมหมอนั่นสิน่ะ…แต่ถ้าเป็นแบบนี่เรื่อยๆ…เธอก็จะเป็นฝ่ายที่เจ็บอยู่คนเดียวเอง” ผมกระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแผวเบา

.

.

.

…ข้าต้อง…จำเป็น…

.

.

.

.

.

…ข้าต้อง…

.

.

.

.

.

.

.

…ลบความทรงจำที่เจ็บจากข้างใน…จากตัวเจ้า…เอง…

“ขอโทษนะ…ไวท์…เวียร์” ผมจำเป็นจริงๆ…ที่ไม่ให้เธอตั้งเจ็บไปกว่านี้อีกแล้ว!!

ผมร่ายพลังเวทย์ส่วนหนึ่งของผมและรอบด้านก็เกิดความมืดมิด…ไฟสีดำโอบร่างของไวท์และเข้าร่างไปส่วนหนึ่ง…ผมจะไม่ลบไว้ส่วนลึกหรอกน่ะ…ถ้าเกิดมันมีผลอีกครั้ง…ละก็…ความจำอาจจะกลับมา…ฉะนั้น…ผมต้องดึงความจำนั้นออกจากตัวเธอ…เท่านั้น…แสงสีขาวที่ไฟสีดำนำออกจากร่างของเธอ…มันชั่งสว่างอะไรเช่นนี้…ผมร่ายเวทย์ไปอีกบทหนึ่ง…แต่มันก็มีผลกระทบกับตัวผมแน่นอน…แสงสีขาววนรอบๆร่างของผมและปล่อยละอองแสงทีละนิดเข้าตัวผม…แต่ผลกระทบที่ผมได้รับนั่น…

“อุ่ก!...มีผลจริงๆซะด้วย…” ในเมื่อผมทำหน้าที่ของผมเสร็จ…บริเวณรอบๆกลับสภาวะปกติ…ผมกุ้มตาข้างขวาของผมเอาไว้…ในเมื่อมันเป็นแบบนี้แล้วผมต้องปกปิดไว้สิน่ะ…ตาข้างขวามันเริ่มซีดขึ้นทุกที…ก่อนที่มันจะเป็นสีฟ้าไปมากกว่านี่…เธอทรุดตัวกับพื้นเพราะความอ่อนเพลีย

“…” ผมอุ้มประคองร่างเธอไว้ในอ้อมแขนของผม…ผมแสยะยิ้มที่มุมปากเล็กน้อย

“หึๆ…ยินดีต้อนรับกลับมานะ”

กลางคืนนั้น

“อ…อือ…แ…บ”

“เงียบๆก่อนสิ…”

“ต…แต่ฉัน…อือ…ท…ทำไม…”

“อืม…อย่าดิ้นสิ…”

“อ……อื้อ…”

“เจ้านิน้า…อืม…ทำไม…มันชั่ง”

“อื้อ…อ…ย่า……อือ”

(นั่นพวกเธอคิดจะทำอะร๊าย!!!-คนแต่ง/โดนเตะปริว)

ผมอยู่ในห้องกับไวท์…ในเมื่อเธอจะออกไปข้างนอก…แต่ผมห้ามไม่ให้ไปหรอก…นี่มัน ‘ตีสอง’ กว่าเข้าไปแล้ว!!...ถ้าเป็นอย่างงั้นก็ต้องทำอะไรต่อมิอะไรไม่ดีกับน้องสาวของผมแน่ (อะไรของเธอเนี่ย!!!/เตะคนแต่งปริว)

“บอกว่าให้หยุดไง…” ผมเอ่ยปากและจับเธอไว้บนเตียง(?)หลังจากที่หยุดปรามกับน้องสาวตัวดีของผมได้…เล่นเอาเหนื่อยเหมือนกันแฮะ…

“…><” ยังไม่ยอมอีกหรอเนี่ย…หลังที่ความทรงจำจะถูกลบไปแล้ว…เธอนี่…เปลี่ยนบุคลิกไปเลย

“นอนได้แล้วน้า…ไม่งั้นเจ้าถูกข้าจับกินแน่” ผมพูดขู่ไปอย่างงั้นโดยไม่หวังพึ่งคิด…เธอเปลี่ยนสีหน้าซีดลงไปทันที…แล้วก็

“อืมๆ…” เธอพยักหน้าเล็กน้อยแล้วทำตามที่ผมบอกไป…หึๆ...ผมทรุดตัวลงนอนข้างๆตัวเธอแล้วกระซิบที่ข้างหูเธอ…อีกครั้ง

“ไงซะ…เธอก็กลับมา…เป็นคนเดิมแล้วนิ...”

End

------------------------------------------------------------------------------------------------

(ของฝากก่อนจาก http://i1017.photobucket.com/albums/af297/TissRZX/BW.jpg )

ลุ้นอยู่แล้วว่าต้องเชียร์คู่นี้...สำหรับใครบางคน...

แอร๊ย~!!><

ไว้เจอกันเมื่อยามต้องการ~/โดนยันไปไกล

edit @ 18 Oct 2009 19:36:56 by TissRZX