♪~TissRZX-SnowingDaYs~♪

Story By TissRZX

Character By TissRZX

บทนำ White Via 

 

…ฤดูที่เย็นเยือกนั่น…สัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บ…

…แต่ที่เราอยู่นั้นกลับไม่เคยเป็นแบบนี่…

…แต่ตอนนี้เราได้สัมผัสมันแล้ว…

…รู้สึกดีและอบอุ่นจริงๆ…

…แต่…ถ้าไม่ได้อยู่กับบุคคลที่เราอยู่เคียงข้าง…

…รู้สึกหนาวเหลือเกินและเงียบเหงา…เหมือนอยู่…ตัว…คนเดียว…

ตอนนี้ฉันอยู่ที่ตึกคอนโดฯของทีสซึ่งมีพวกที่รู้กันตั้งหลายคน…โดยเฉพาะพวกตัวสูงกว่าอาจจะเป็นพวกรุ่นพี่ของทีสก็ได้มั้ง…

 “พี่ไวท์เวียร์!>o<คร่า~” พอหันกลับไปทางต้นเสียง…เสียงนี่คุ้นหูตลอดเวลาอยู่แล้ว~…เหมือนน้องสาวเราเลยแฮะ^^ (ตรงไหนเนี่ย- -*) 

“ไงจ๊ะทีสจัง เนเวลคุง โอเมก้าเซโร่ด้วย..มากันพร้อมหน้าเลยน่ะ” ฉันกลบเกลื่อนสีหน้าให้เป็นปกติทันทีแล้วยิ้มให้…ทีสใส่เสื้อกันหนาวแขนยาวสีเขียวอ่อนผ้าพันคอสีฟ้าอ่อนกางเกงสีขาวขุ่นเหมือนทุกวันแถมยังมีที่ค้าดผมสีแดงด้วย…แหม่เข้ากันเหลือเกินแถมยังน่ารักด้วย เนเวลนี่แค่เปลี่ยนจากแขนสั้นเป็นแขนยาวก็เท่านั้นเอง…ส่วนโอเมก้าก็คล้ายๆกับเนเวลเลยแฮะ…แหม่…แต่เนเวลก็หล่อกว่าตั้งเยอะ^^

“ไปเดินเล่นกับพวกเรามั้ยค่ะพี่ไวท์เวียร์” ทีสยิ้มหวานเหมือนทุกครั้ง…แต่ก็อยากจะไปอ่ะน่ะ…แต่ว่า

“เอ่อ…พี่ไม่ไปหรอกจ๊ะ…พี่มีธุระนิดหน่อยน่ะ…ถ้าว่างๆเดี๋ยวไปด้วยกันน่ะจ๊ะ” ทำไมเราต้องพูดอย่างงี้เนี่ย…ในเมื่อเราว่างแท้ๆ~><…เราคิดได้แค่นี้เองเหรอ

“เหรอค่ะ…งั้นถ้าว่างๆก็แล้วกันน่ะค่ะพี่ไวท์เวียร์^^”  ทีสเองก็เข้าใจสิน่ะ เธอโบกมือลาแล้วเดินไปจากตรงนี้…ฉันเองก็โบกมือลาเธอเช่นกันจนลับตาไปแล้ว…ฉันเองก็ไม่รู้จะทำอะไรดีเนี่ย…ไม่รู้จริงๆ!!

“ไวท์จ๋า~!!!” เสียงแจ๊ดๆที่ดังมาฟ้ากโน่นประมาณ 50 เมตรได้ โห…ยังจะตะโกนมาได้น่ะ สุดยอดจริงๆ

“อ่ะ…จ้า…เมนิ” ฉันยิ้มฝืดๆเล็กน้อย…เห็นเมนิแล้วนี่มีแค่เปลี่ยนแปลงจากภายนอกอย่างเดียวคือสวมถุงมือกันหนาว…นอกนั้นสวมชุดเหมือนปกติทุกครั้งเลย มีลูกน้องอยู่ข้างๆแฮะ…

“ไวท์…เห~?...สวมชุดหน้าหนาวเหรอเนี่ย…(*w*)…ดูดีมากเลยน่ะ” เจ๊เมนิเองขยับแว่นเล็กน้อยก่อนที่จะจ้องมองทางฉัน…แฮะๆ…ฉันก็แค่สวมปลอกแขนยาวสีเทา ผ้าพันคอ และถูงมือแค่นั้นเองแหละน้า~

“คุณเมนิครับ…ได้เวลาได้ไปงานแล้วครับ” ฉันเห็นลูกน้องคนหนึ่งดูนาฬิกาข้อมือตัวเองและกล่าวขึ้นมา…งานอะไรหว่า? 

“อื้มๆ…เดี๋ยวเสียเวลาอีกเนอะ…งั้นไวท์จ๋า…ฉันไปก่อนน่ะ~” เมนิเดินโบกมือสองข้างเชียวแนะ…เรื่องปกติเนอะ…แล้วลูกน้องก็โค้งตัวเล็กน้อยก่อนที่จะเดินตามหัวหน้าไปติดๆ…ฉันเองก็โบกมือลาจนลับตาไปเช่นเคย…แล้วสายลมมันพัดพาเล็กน้อยก่อนที่จะได้ยินอะไรบางอย่าง…มันค่อนข้างเบาจนแทบไม่ได้ยินเลย…เสียงอะไรน้า~

“ไวท์เวียร์” เสียงนั่น…ทำให้ฉันหันไปทางต้นเสียง…แต่กลับไม่เห็นร่างที่เรียกฉันแม้แต่เงาเลย…เอ~?อยู่ทางไหนเนี่ย…

“อยู่นี่ตะหากละ” แล้วฉันจะไปหาเจอมั้ยว่าอยู่ตรงไหนน่ะ><…แล้วร่างที่หันไปมานั้นก็ถูกใครบางคนจับไหล่ดึงเข้าไปหาตัว…ทำให้ฉันเกือบหงายหลังน่ะเนี่ย

“มายืนอยู่ในที่แบบนี้ตัวคนเดียวได้ยังไงกัน ไวท์” เสียงนั่น…ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองร่างนั้น คิลเลียร์…แต่เธอน่ะก้มหน้ามามองฉันเกือบจะประชิดเข้าใกล้แล้วน่ะ…

“มัน…ก็…อ่าน่ะ…แฮะๆ” ฉันยิ้มแห้งๆก่อนที่จะผละออกจากอ้อมแขนของคิลเลียร์…เธอเปลี่ยนชุดเป็นเสื้อกันหนาวเหรอเนี่ย…เสื้อกั้กสีดำเสื้อด้านในเป็นสีเทาแขนยาวแฮะ…แต่ไม่หนาวบ้างเหรอคิลเลียร์…สวมกางเกงขาสั้นแบบนั้นนะ…จริงสิน่ะ เธอทนหนาวได้ตลอดเวลาอยู่แล้วนิ^^

“ทำหน้าซึมแบบนั้น…” เอ๊ะ!...รู้ด้วยเหรอ…ฉันก้มหน้านิ่งเพื่อหลบสายตาจากร่างข้างหน้าที่จ้องมาสายตาดูเย็นชาและดูคุ้นเคย…ทำให้นึกถึง…คนที่เป็นเงา…ที่คอยอยู่เคียงข้างฉัน

“นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้” คิลเลียร์เอ่ยเรียบเชียบก่อนที่จะเบนไปทางอื่น…ซักพักเธอก็มาจับแขนฉัน…

“มาสิ…เดี๋ยวข้าจะพาเจ้าไปที่จะทำใจสบายได้” ทำใจเหรอ…อืม…ก็ดีไปอีกแบบ ตอนนี้ก็ว่างอยู่แล้วละน่ะ ฉันกางปีกสีขาวสยายออกมา ดูเหมือนว่าปีกของเรานี่จะค่อยเปลี่ยนเป็นสีมนๆคล้ายสีเทาอ่อนๆแล้ว…เพราะอะไรกันนะ…จากนี้ให้คิลเลียร์บินนำทางไป คิลเลียร์สยายปีกสีดำทิฬ…คล้ายกับ…ปีกของเงา…แต่กลับเป็นปีก…ปีศาจ…ที่ฉันนึกคิดถึงตลอดเวลา 

จากจุดที่ฉันยืนอยู่ตรงนี้…สามารถมองเห็นเป็นแม่น้ำสายทาดยาวไปไม่มีที่สิ้นสุดและทุ่งหญ้าที่เขียวขจี…มีดอกไม้บริเวณรอบๆด้วยแถมยังเป็นดอกไม้ที่มีสีน้ำเงินอมม่วง…คล้ายๆดอกไม้ที่ทีสเคยเล่าให้ฟังเลย

“ชอบมั้ยละ…หืม?” เธอเดินมาอยู่ข้างๆฉัน…และเอียงคอมองแล้วถามฉัน…หน้าตาน่ารักจังเลย รู้สึกได้ถึงความโมเอะในตัวคิลเลียร์ซะแล้วเหรอเนี่ย>< (พูดไปนั่น- -*)

“ชอบสิ…” ฉันตอบห้วนๆแล้วยืนนิ่งๆมองท้องฟ้าสีครามที่แฝงไปด้วยความมืดมน…แต่แล้วก็มีละอองปุยเล็กๆตกจากท้องฟ้าไปทั่ว…ฉันเอามือสัมผัสกับละอองหิมะที่ตกลงมา…เหมือนปุยนุ่นเลยแฮะ น่ารักอ่ะ^^

“หิมะตกแล้วเหรอ…ไวจังเลยน่ะ” คิลเลียร์เองก็เอามือสัมผัสกับละอองปุยสีขาวเล็กๆ…เหมือว่าเธอกำลังยิ้มอยู่อย่างแหละแต่กำลังยิ้มอยู่ลึกๆอย่างงั้น

“…………………อืม…ไวท์…เจ้าอยู่คนเดียวได้มั้ย” จู่ๆคิลเลียร์ก็ถามขึ้นมากะทันหัน

“เอ๊ะ…จะไปแล้วหรอ”

“โทษทีนะ…ข้าต้องไปทำธุระก่อน…แต่ว่าอยู่คนเดียวได้มั้ย” ทำไมเธอถามอย่างงั้นละคิลเลียร์ อยู่คนเดียว…งั้นเหรอ

“อืม………ได้จ๊ะ” ฉันเลยตัดสินใจตอบไปตามที่ฉันต้องการ…

“ไม่เป็นไรแน่นะไวท์…ข้าแค่………เป็นห่วงเจ้าน่ะ” ประโยคสุดท้ายที่ฉันได้ยินนั้นกลับอึ้งไปชั่วขณะ…เป็นห่วง… ‘ฉัน’ …งั้นเหรอ ฉันพึ่งเคยได้ยินจากปากเธอโดยตรงเลยน่ะคิลเลียร์…จริงๆแล้วเธอเงียบๆเย็นชาไม่เคยรู้รับความรู้สึกใดๆเลย…แถมยังเป็นนักฆ่าที่ดีด้วย…

“อ……อื้ม…” ฉันกลับยิ้มให้ร่างตรงหน้า แต่รอยยิ้มกลับดูเศร้าลง…มันไม่เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริงซะที…เพราะอะไรกัน…เพราะอะไร…เหมือนกำลังครุนคิดนึกถึงสิ่งบางอยากที่อยู่เต็มอก…มันแน่นเหลือเกิน จนหายใจ…ไม่ออก

“งั้น………………………ข้า……ไปน่ะ” คิลเลียร์สยายปีกของตนอีกครั้งนึง…และบินจากไปโดยไม่หันมามองฉัน…ฉันกลับมองดูจนลับตาไปแล้ว…

…นางฟ้าที่ปรากฏ ที่ฉันเชื่อ เธอคือผู้อยู่เคียงข้าง...

“……………แบล็ค” เสียงจากในลำคออันแผวเบา จนทำให้สายลมพัดพาเล็กน้อยเหมือนกำลังจะตอบรับสิ่งที่ตนคอยอยู่ในตอนนี้ ละอองปุยเล็กๆสีขาวยังไม่หยุดตกไม่ขาดสาย… 

…โลกอาจะทำให้ เธอผิดหวัง มันไม่ได้ให้เหตุผลว่าทำไม เธออาจเลือกได้ชีวิตที่แตกต่าง…

 

'ข้าจะกลับมาหา ในไม่ช้านี่หรอก เจ้าต้องรอข้า…ถึงแม้เวลาอาจจะผ่านไปนานแสนนาน…ข้าสัญญาว่าจะต้องกลับมาหาเจ้าไวท์เวียร์…………………น้องสาว…ที่รัก…ของข้า'

 

เสียงที่คุ้นเคยกลับแว้วเข้ามานั่น…ทำให้ฉันคิดไม่หยุดและนึกถึงไม่ได้เลย…สายลมพัดมากลับบ่งบอกอะไรซักอย่าง แต่ก็ไม่สามารถทำให้รับรู้ได้…ฉันก้มหน้าลงแล้วเอามือสองข้างนั้นปิดใบหน้าเอาไว้…ทำไม…น้ำตาถึงหลั่งออกมาตอนนี้…ทำไม…ฉันก็นึกคิดตลอดเวลาอยู่แล้ว…และ...อีกคน…ที่ฉัน…ชอบเขา…..

 

น้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสายแต่ก็กลับหยุดไม่ได้…หยุดซักทีสิ…ได้โปรด…หยุด…เถอะ…ฉัน…ไม่อยากสูญเสีย…สิ่งที่คนรอบข้างเกลียดมัน……

 

สายลมค่อยๆพัดพัดไปกลับรนแรงเล็กน้อย…สายลมซึ่งพัดมากลับเป็นหมอกสีดำมนๆ…สัมผัสได้แล้ว…หมอกสีดำที่คุ้นเคย…ซักระยะ…ก็มีร่างดำบุคคลหนึ่งมายืนตรงหน้า…ผมสีน้ำตาลเข้มที่มีขลิบดำตรงปลายพลิ้วไปกับสายลม เสื้อคลุมแขนยาวดำทมิฬ กางเกงสีขาวขุน สิ่งที่ร่างนั้นขาดไม่ได้คือ ผลึกแก้วสีน้ำเงินขุ่นที่เหมือนกับนันย์ตาของร่างนั้นและปีกปีศาจสีดำทมิฬที่ดูคุ้นเคยและนึกคิดถึงตลอดเวลา…ตอนนี้…ได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว…ฉันค่อยๆเช็ดคราบน้ำตาลทีละน้อยนิด…แล้วเงยหน้าขึ้นมามองร่างที่อยู่ตรงหน้า…ร่างนั่นค่อยเอามือสัมผัสบนใบหน้าร่างเล็กนั่น…แล้วยิ้มที่มุมปากเล็กน้อยเพื่อเป็นการบอกบางสิ่งบางอย่าง…ฉันเห็นอย่างนั้นก็รู้สึกอบอ่นเหลือเกินแล้วมือที่ได้สัมผัสบนใบหน้าก็อบอุ่น…รู้สึกถึงความอบอุ่นที่คุ้นเคยเหลือเกิน ฉันเผยรอยยิ้มให้เขาแล้วเป็นรอยยิ้มที่………มาจาก…ใจของฉัน

 

“ยินดีต้อนรับกลับจ๊ะ…เงาปีศาจที่รักของฉัน…แบล็คเวียร์”

 

 

To Be continue...

 

 

 

edit @ 10 Nov 2009 19:34:01 by TissRZX